Technologiczna rewolucja w leśnictwie

W planowaniu operacyjnym kluczową rolę odgrywają narzędzia takie jak LiDAR, systemy GIS, czy GPS. Szcze­gólnie ważną technologią jest LiDAR, wykorzystujący wiązki laserowe do tworzenia precyzyjnych modeli 3D pokrywy leśnej. Pozwala on poznać zarówno ukształto­wanie terenu, jak i strukturę lasu – na przykład wysokość czy gęstość drzew, co ułatwia monitoring stanu lasu, planowanie szlaków zrywkowych i dróg leśnych, czy też optymalizację pozyskania. Kiedy do gry wkracza sztuczna inteligencja, możliwości rosną jeszcze bardziej.

Algorytmy potrafią w kilka chwil przeanalizować ogromne zbiory danych pochodzących z LiDAR­-u, dronów czy zdjęć satelitarnych i przekształcić je w gotowe mapy operacyjne. Dzięki nim szybciej wykrywamy zagrożenia – od gradacji szkodników po pożary – a planowanie staje się dokładniejsze i łatwiejsze.

Zdalne sterowanie maszynami leśnymi, np. amery­kańskie rozwiązanie Kodama system, stanowi ważną innowację w sektorze leśnym, umożliwiając teleoperację z biura lub domu operatora. Dzięki technologii integru­jącej łączność satelitarną, kamery, czujniki położenia oraz algorytmy wizji i kontroli, system umożliwia pracę maszyny bez bezpośredniej obecności operatora w kabi­nie. Technologia ta nie tylko poprawia komfort pracy operatora, ale również zwiększa jej wydajność, umoż­liwiając sterowanie kilkoma maszynami jednocześnie.

Nowe technologie coraz śmielej wkraczają także w obszary, które dotąd uważano za typowo „manualne”. Od egzoszkieletów poprawiających ergonomię pracy robotnika leśnego przez odciążenie go przy wykonywa­niu powtarzalnych czynności, przez drony siewne, aż do maszyn umożliwiających mechanizację sadzenia, takich jak półautomatyczna szwedzka sadzarka PlantMax. Łączy ona lokalne przygotowanie gleby z mechanicznym systemem umieszczającym w glebie sadzonki drzew. Jej celem jest zwiększenie wydajności sadzenia bez pogorszenia jego jakości przy znacznie mniejszej licz­bie pracowników (dwóch potrzebnych operatorów).