O odwadze i partnerskich relacjach: wywiad z Jerzym Fijasem

MB: Czy Lasy Państwowe będą miały odwagę wyciąć starą sosnę? 

JF: Działamy w ramach planu urządzenia lasu, mamy też oczekiwania społeczne wobec starolasów, zatem do podjęcia decyzji potrzebne jest zrozumienie i zaufanie do pracy leśnika. To jest kwestia przyzwyczajeń, pewnej odwagi w podejściu. Mamy świadomość, że lasy wymagają szybkiej przebudowy poprzez obniżenie wieku rębności.

MB: Ale mamy coraz mniej czasu? 

JF: I to też bierzemy pod uwagę, wymaga to naprawdę niesamowitego wysiłku. 

MB: Musicie posadzić nową sosnę, gdzie?

JF: Widzimy pas obszarów leśnych ciągnący się od Polski Wschodniej, poprzez Polskę Centralną i Zachodnią, gdzie są największe spadki, jeżeli chodzi o stosunki wodne, skutki suszy. To drzewostany sosnowe przeważnie 70, 80-letnie, które cierpią z powodu tej suszy, do tego  dokłada się jemioła, kornik sosnowy, ostrozębny, który atakuje sosnę. Na tych powierzchniach obserwujemy zamieranie lasu.

Ale zamieranie dotyczy nie tylko sosny. Obserwujemy też bardzo dużą dynamikę zamierania świerka w dyrekcji szczecineckiej. Mamy też drzewa liściaste na Płycie Krotoszyńskiej, które zamierają. Dlatego nie możemy patrzeć, że wszystko co ma liść, to jest lepsze od tego, co ma igłę.

Na pewno gatunkiem, który w wielu miejscach może zastąpić sosnę, jest buk. Ale musimy do tej zmiany gatunkowej podejść bardzo lokalnie, na poziomie nawet leśnictwa. Nie mamy możliwość w każdym miejscu ucieczki przed sosną i zastosowania innych gatunków.

Współpracujemy z Instytutem Geologicznym, po to, żeby można było w sposób perfekcyjny wykorzystywać nawet małe enklawy leśne do przebudowy drzewostanów z udziałem różnych gatunków. Nie wykluczamy konieczności stosowania gatunków obcych. 

Jest wiele obszarów objętych ryzykiem, a my leśnicy musimy być bardziej odważni w swoich działaniach.